ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ಮತ್ತು ಧೋನಿ ಮಧ್ಯೆ ನಗಣ್ಯವಾದ ಸೈನಿಕ ?

ಧನಂಜಯ ಮಡಿಕೇರಿ

ಸೈನ್ಯ ,ಚಾಂಪಿಯನ್ ಟ್ರೋಫಿ ಮತ್ತು ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ಈ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹಿತವರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವವಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರ ಏನು? ಆದರೆ ನನ್ನ ಉತ್ತರ ಮಾತ್ರ ಸೈನ್ಯ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮುಗಿದ ಚಾಂಪಿಯನ್ ಟ್ರೋಫಿ ಕ್ರಿಕೇಟ್, ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮುಗಿದ ಈ ಟಿ.ವಿ ಕನ್ನಡ ವಾಹಿನಿಯ ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ಇವು ಮೂರು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ನನಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವವಾಯಿತು ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು ಬಿಡುವ ಎನ್ನುವ ಕಸರತ್ತು ಈ ಲೇಖನ.

    ನಮ್ಮ ಈ ಟಿ.ವಿ ಕನ್ನಡ ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ  ಮೂಡಿ ಬಂದ ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಥಮ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಶೋ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಈ ವಾಹಿನಿಗೆ ಇದ್ದರೂ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ  ಮೂಲಕ ಸಂದೇಶ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮೂಲಕ ಅದರ ಟಿ.ಆರ್.ಪಿ ( ಟೆಲಿವಿಷನ್ ರೇಟಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್) ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಕೆಲವು ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನಾನು ಕೂಡ ವೀಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ನನ್ನಂತೆ ಹಲವರು ವೀಕ್ಷಿಸಿ ಇದೆಂತಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ನೋಡಿದವರು ಅದೇಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ನಮ್ಮ  ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸಂದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡ ಕನ್ನಡದ ಜನಪ್ರಿಯ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಶೋ ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡ ಚಾಂಪಿಯನ್ ಟ್ರೋಫಿ ಕ್ರಿಕೇಟ್, ಭಾರತದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕ್ರಿಕೇಟ್ ಒಂದು ಜನಪ್ರಿಯ ಕ್ರೀಡೆ  ಏನೋ  ಸರಿ, ಅದಕ್ಕಿರುವ  ಜನ ಬೆಂಬಲ  ಬೇಡವೆಂದರೂ ನಮ್ಮ  ದೇಶದಲ್ಲಿ  ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತುಡಿಯುವ ಮಿಡಿಯುವ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಸಸ್ಸುಗಳು ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ಇವೇ. ಅದು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಆ ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಇರುವ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯು  ಹೌದು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಂಟಲ್ ಮ್ಯಾನ್ ಗೇಮ್ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಇದ್ದ ಕ್ರಿಕೇಟ್ ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಆ ಪಟ್ಟವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು, ಅದರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಮಾತ್ರ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ದ್ವಿಗುಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಕ್ರಿಕೇಟ್ ಜೂಜು, ಮನೋರಂಜನೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದೊಂದು ಸೋಮಾರಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಕ್ರೀಡೆ ಹಲವರಿಗೆ ಅದೊಂದು ಧರ್ಮ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಭಕುತಿಗೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾದ ಚಾಂಪಿಯನ್ ಟ್ರೋಫಿ  ಕ್ರಿಕೇಟ್ ಮ್ಯಾಚ್ ಫಿಕ್ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಹಗರಣಗಳಿಂದ ಕುಸಿದ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೇಟ್ ಗೆ  ಚೇತರಿಕೆ ನೀಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅದರ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಎನ್ನಬೇಕು.

      ಇವೆರಡನ್ನೂ ಅವಲೋಕಿಸಿದರೆ ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ಎಂಬ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಶೋ ಮನರಂಜನೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಶವಿಲ್ಲದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಾದರೆ, ಚಾಂಪಿಯನ್ ಟ್ರೋಫಿ ಕ್ರಿಕೇಟ್ ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಉತ್ತರಖಂಡ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದುರಂತ ಒಂದಷ್ಟು ನೋವು, ದೇಶದ ಸೈನಿಕರು ಮತ್ತು ಅದರ ಕಾರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಜನರ ಅಂತರಂಗದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತೆರೆಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ದೇಶದ ಸೈನ್ಯದ ಅಂಗವಾಗಿರುವ ಇಂಡೋ ಟಿಬೇಟಿಯನ್ ಬಾರ್ಡರ್ ಪೊಲೀಸ್(ITBP) ತಂಡ ಮತ್ತು ಅದರ ಜವಾನರು ಜೀವದ ಹಂಗು ತೊರೆದು ನಮ್ಮ ಜನರ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದು ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಇಂದಿನ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಶ ಎಂದರೆ ಏನು ? ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರು ಯಾರು ನಮಗೆ ಏನು ಸಂಭಂದ ಮತ್ತು ನಾವು ಅವರಿಗಾಗಿ ಏಕೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು? ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದರಲ್ಲ ಅದು ನಿಜವಾದ ಸಂದೇಶ. (ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದಾರೋ ನೋಡಿದ್ದಾರೋ ಅದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ) ಅದು ದೇಶದ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಂದಿಯ ಅಂತರಂಗದ ದೃಷ್ಟಿ ತೆರೆಸಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ದೇಶದ ಸೈನ್ಯವೆಂದರೇನು ಅದರ ಕೆಲಸವೇನು ಅದರ ಬದ್ದತೆಗಳು ಏನು? ಎಂದು ಅದನ್ನು ದೇಶದ ಜನರಿಗೆ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆ ತಲುಪಿಸಿದ ಕೀರ್ತಿ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳದ್ದು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳದ್ದು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ನಾವು ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಮಾತಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ನುಡಿ ನಡೆಯಷ್ಟು ತೂಕವಿಲ್ಲ, ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ನಾವು ಗಮನಿಸ ಬೇಕಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಚಾಂಪಿಯನ್ ಟ್ರೋಫಿ ಗೆದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಆಟಗಾರನಿಗೆ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಬಹುಮಾನ , ಸಮಾಜಕ್ಕೆ  ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಶವಿಲ್ಲದ ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಶೋನಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದವರಿಗೆ ೫೦ ಲಕ್ಷ, ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಸಂಸಾರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತೊರೆದು ಅದೆಷ್ಟೋ ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿ ಈ ದೇಶ ನನ್ನ ತಾಯಿ , ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರು ನನ್ನ ಸಂಸಾರ ಎಂದು ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಸೈನಿಕ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅನಾಥವಾಗಿಸಿ ಮಡದಿಯನ್ನು ವಿಧವೆಯಾಗಿಸಿ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾ ಮಡಿದರೆ ಕೇವಲ ೨೦ ಲಕ್ಷ.! ದುರಂತವೆಂದರೆ ಇದಲ್ಲವೇ ? 

ನಾವು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೂರಾ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಕೋಟಿ ಜನರಿದ್ದೇವೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ.? ತಲಾ ಒಂದು ರುಪಾಯಿ ನೀಡಲು ನಮಗೆ ಯೋಗ್ಯತೆ ಇಲ್ಲವೇ.? ದೇಶದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಸೈನಿಕನ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಟೆಗಟಲೆ ಮಾತನಾಡುವ ನಾವು ನಮಗಿರುವ ಬದ್ದತೆ ಇದೇನಾ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಸೈನಿಕನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಲಿ ಯೋಚಿಸ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ನಾವು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ, ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ್ದು ಈ ದೇಶದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ನನ್ನನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ಕಾಪಾಡಿ ನನಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗೊತ್ತಾದ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಿದ್ದು ಈ ದೇಶದ ಕಾನೂನು ಕಟ್ಟುಪಾಡು. ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸೈನಿಕರು ತಮ್ಮನ್ನು ಸಮರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಹಾಗೇ ನಾವು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವೆಯೇ? ಚಾಂಪಿಯನ್ ಟ್ರೋಫಿ ಪಂದ್ಯಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಆ ದೇಶದ ರಕ್ಷಣಾ ಪಡೆ, ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಆ ರಾಜ್ಯದ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಭಯ ಮತ್ತು ನಿರ್ಭೀತಿಯಿಂದ ಸದಾ ನೋಡುತ್ತಿರಿ ಎಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸೈನಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಒಬ್ಬ ಸೈನಿಕ ಮೃತಪಟ್ಟಾಗ ನಾವು ಒಂದು ನೂರಾ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಕೋಟಿ ಜನರಿದ್ದರೂ ನಾವು ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಇದನ್ನು ನಾವು ಆತ್ಮ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಈ ದೇಶದ ಸೈನಿಕನಾಗಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಮನ್ಯ ಪ್ರಜೆಯಾಗಲಿ ಮೃತಪಟ್ಟಾಗ ಅವರ ಸಂಭಂದಿಕರಿಗೆ ಆಗುವ ನೋವು ನಮ್ಮ ನೋವು ಕೂಡ ಆಗಿರಲಿ ಎನ್ನುವುದೇ ನಮ್ಮ ಕಳಕಳಿ ಏನಂತಿರಾ..?

ಕಟ್ಟ ಕಡಕಡ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಡಿಡಾ ಡಿಡ್ ಡಾ ಇದೆಯಲ್ಲ.....!

ಧನಂಜಯ ಮಡಿಕೇರಿ                     

ಅಮ್ಮ ನಾನು ನ್ಯುಯಾರ್ಕ್ ನಗರಕ್ಕೆ ವಿಧ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನಿನ್ನ ಸಂಪರ್ಕವಿಲ್ಲದೇ,ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಹೇಗೆ ಇರಲಿ ಅಮ್ಮ?ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ಒಂದು ಸಂಪರ್ಕ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯುತ್ತೇನೆ ಆ ಮೂಲಕ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಸಂಪರ್ಕ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿದವನೇ ಸ್ಯಾಮುಯಲ್  ಎಪ್.ಬಿ.ಮೊರ್ಸ್. ಎಪ್ರಿಲ್ 27, 1791 ರಿಂದ 1872 ಎಪ್ರಿಲ್ 2 ರವರೆಗೆ ಬಾಳಿ ಬದುಕಿದ ಮೊರ್ಸ್ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನೆವರೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಸಂದೇಶದ ಜನಕ ಎನ್ನಲೇ ಬೇಕು.  

ಆತನ ಮೊರ್ಸ್ ಕೋಡ್ ಬಳಸಿ ನಿನ್ನೆಯವರೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಸಂದೇಶ  ಮುಕ್ತ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಯಿಂದ ನಿಂತು ಹೋಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ದೇಶದ ಸೇನೆ ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಇನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಇದು ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟ ಕಡಕಡ ಆದರೆ ಪೊಲೀಸ್ ಮತ್ತು ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಡಿಡಾ ಡಿಡ್ ಡಾ ಆಗಿ ಇನ್ನು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿದಾಗೆ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತೆ. ಅದೇನೆ ಇರಲಿ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಆತನ ತಲೆಮಾರಿನಿಂದ ತಲೆಮಾರಿನವರೆಗೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು ಎಂದರೆ ಆತನ ಸಾಧನೆಗೆ ಇದಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಪುರಸ್ಕಾರ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತೆ.

 ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರದಿಂದ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ತನಕ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಕೇಬಲ್ ಹಾಕಿ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಬದಿಯಿಂದ ಶಬ್ದ ತರಂಗಗಳನ್ನು ವಿದ್ಯುತ್ ತರಂಗಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ನಂತರ ಅದು ಸ್ವೀಕೃತಿವಾಗುವಾಗ, ಮತ್ತೆ ಶಬ್ದ ತರಂಗವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿ ಸಂದೇಶ ಸ್ವಿಕೃತವಾಗುವ ಒಂದು ಮಾಧ್ಯಮ. ಈ ಮೊರ್ಸ್ ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಜನರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಆ ಮೂಲಕ ಸಾಕಷ್ಟು ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಟೀಕೆಗಳಿಗೆ ಅಂಚೆ ಇಲಾಖೆ ಒಳಗಾಗಿದೆ.ಇಂದು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕ  ಅದು ಕೂಡ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟ ಸೇರಿದೆ. ದೇಶದ ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ಸಂದೇಶ ದೂರದರ್ಶನದ ನ್ಯೂಸ್ ವಿಭಾಗದ ಅಶ್ವಿನಿ ಮಿಶ್ರಾರವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಗೆ  ಕಳುಹಿಸಿದ “success and happiness in life’’ ಸಂದೇಶ ಕೊನೆಯ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಸಂದೇಶ ಎನ್ನುವ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿದೆ.

ಭಾರತದ ಮಟ್ಟಿಗೆ 1850 ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಟೆಲಿಗ್ರಾಪ್ ಮಾರ್ಗ ಕೊಲ್ಕತಾ ಮತ್ತು ಡೈಮಂಡ್ ಹಾರ್ಬರ್ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. 1851 ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟೀಶ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯ ಕಂಪನಿಯ ಬಳಕೆಗೆ ಈ ಸೇವೆಯನ್ನು ಬಳಸಲಾಯಿತು 1853 ರಲ್ಲಿ ಇದರ ಸೇವೆಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಇಲಾಖೆ,1854 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತಾದ್ಯಂತ 4000 ಮೈಲು ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಲೈನ್ ನಿರ್ಮಾಣ, 1885 ಭಾರತೀಯ ಟೆಲಿಗ್ರಾಪ್ ಖಾಯಿದೆ ಜಾರಿ,1902ರಲ್ಲಿ ವೈರ್ಲೆಸ್ ಸಂಪರ್ಕ ಬಳಸಿ ಬಳಕೆ, 1927 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟನ್ ಮಧ್ಯೆ  ರೇಡಿಯೋ ಟೆಲಿಗ್ರಾಪ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. 1995 ರಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ನಂತರ ಇದರ ಅಂತ್ಯದ ದಿನಕ್ಕೆ ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಸೇನೆ ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಘೋರ ಅರಣ್ಯದ ಮಧ್ಯೆಯಿಂದ ತಂತಿ ರಹಿತ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸುವಲ್ಲಿ ಈ ಮಾಧ್ಯಮ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರ ಮತ್ತು ಇತರ ಸಂಪರ್ಕವೇ ಇಲ್ಲದ ಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಅನಾಹುತ ಮತ್ತು ಸಾವು ನೋವು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿಂದ sos (…---…save our souls) ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ರವಾನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಭದ್ರತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ತಂತಿ ರಹಿತ ಸಂದೇಶವಾಗಿ ಇನ್ನು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ A ಯಿಂದ  Z,ವರೆಗೆ ಮತ್ತು  1 ರಿಂದ 9 ವರೆಗೆ ಜೊತೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಕೇತಗಳಿಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚುಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಅಡ್ಡ ಗೆರೆಯ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ.di –daa ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು 160 ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ ಸಂದೇಶ ಪ್ರಕಾರ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಯಿಂದ ಮರೆಗೆ ಸರಿಯುತ್ತಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಇಂದು ಸ್ಯಾಮುಯಲ್ ಮೊರ್ಸ್ ನಮ್ಮಿಂದ ಮರೆಗೆ ಸರಿದಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಆತನ ಮೋರ್ಸ್ ಕೋಡ್ ಅಲ್ಲಾ..

ಹೊದ್ದು ಮಲಗೋ ಸುಖ ಇರೋ ಮಡಿಕೇರಿ.....!

ಧನಂಜಯ ಮಡಿಕೇರಿ

ನನ್ನ ಜಿಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ಮಡಿಕೇರಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯೋ ಪ್ರದೇಶ. ಕೊಡಗು ಎಂದ ಕ್ಷಣ  ಹೊರಗಿನ ಮಂದಿಗೆ ಅದೇಕೋ ಒಂದು ರೋಮಾಂಚನ. ನೂರಾರು ಊರು ಸುತ್ತಿ ಏನೇನೋ ಕಂಡ ಮೇಲು ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಮಲಗೋ ಸುಖ ಇರೋದು ಮಾತ್ರ ಮಡಿಕೇರಿಯಲ್ಲೇ..? ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೆರಗು ಯಾವ ಜೀವವನ್ನು ಸೆಳೆಯದೆ ಇರದು .

ಸೆರಗು, ತುದಿ, ಚುಂಗು ಮುಂತಾದ ಅದೇ ನಮೂನೆಯ ಇಲ್ಲದ ಏನೋ ವಿಶೇಷತೆ ಈ ಶಬ್ದಕ್ಕಿದೆ. ಸೆರಗು ಅಂದೊಡನೆ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸೀರೆಯ ಸೇರಗೆ, ಇಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಸೀರೆ ಉಟ್ಟ ನನ್ನ ಕೊಡಗಿನ ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತೆ ತನ್ನ ಸೀರೆಯ ಸೆರಗನ್ನು ಜಿಲ್ಲೆಯಾದ್ಯಂತ ತೇಲಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ( ಕೆಲವರಿಗೆ ಸೆರಗು ಅಂದರೆ ಮತ್ಯರಾರೋ ನೆನಪಾಗ ಬಹುದು) ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂಬ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಹುಟ್ಟಿರುವ ಸೀರೆ ಅಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಮಂಗನ ಖಾಯಿಲೆ,ಚಿಕನ್ ಗುನ್ಯ ಯಾವುದು ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಾಯಿ ಉಟ್ಟಿರುವ ಹಸಿರು ಸೀರೆ, ಆಕೆಯ ಬಗಲಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಕೆಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೋ ಪಾರಾಗಲು ಮಗು ಆಶ್ರಯಿಸಿರುವಂತೆ ನಾನು ಆಶ್ರಯಿಸಿರುವುದು ಈ ತಾಯಿಯ ಸೀರೆಯ ಸೇರಗಿನಲ್ಲೇ..! ಆ ಸೆರಗಿನ ಮುಸುಕು, ಆ ಮುಸುಕು ಕೂಡ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದ ಆಗಲ್ಲ ಅದೊಂದು ತರಹ ಮಂಜು, ಆ ಮಂಜಿನ ತೆಳ್ಳನೆಯ ಪರದೆಯ ಮೂಲಕ ಮಬ್ಬು ಮಬ್ಬಾಗಿ ಕಾಣುವ ನನ್ನ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ಮಾತೆಯ ಊರಾದ ದೂರದ ಕಾಸರಗೋಡುವಿನ ಉಪ್ಪಳವನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ ರಾಜಶೀಟಿನ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ ದೂರದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ನನ್ನ ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತೆ ತನ್ನ ಬಿಳಿಯ ಸೆರಗನ್ನ ತೇಲಿ ಬಿಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕೊಡಗಿನ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಸೆರಗಿನ ಮಗುವಾಗಿರುವ ನಾನು ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ ಮಾತೆಯರ ನೆನೆದು ಧನ್ಯನಾದೆ.

ಸಾವು ಎದುರಿಗಿದ್ದರೂ ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಪಾಠ – ‘ದಿ ಲಾಸ್ಟ್ ಲೆಕ್ಚರ್’

ಧನಂಜಯ ಮಡಿಕೇರಿ

              ಎಲ್ಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರೂ ಪಾಠ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ಮಂದಿ ಬದುಕನ್ನು ಓದಿಸಬಲ್ಲರು, ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ಪುಸ್ತಕಗಳು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೌನವನ್ನು ಕದಡುತ್ತವೆ. ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಕೃತಿ  “ದಿ ಲಾಸ್ಟ್ ಲೆಕ್ಚರ್” ಈ ಕೃತಿ ಅಮೇರಿಕದ ಖ್ಯಾತ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಡಾ. ರಾಂಡಿ ಪಾಶ್ ಅವರ ಜೀವನಾನುಭವಗಳ ಸಂಕಲನ. ಇದು ಆತ್ಮಕಥೆಯಲ್ಲ, ಆತ್ಮಪಾಠ. ಇದು ಉಪನ್ಯಾಸವಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಎದುರು ನಿಂತು ಹೇಳುವ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಮಾತು.  ರಾಂಡಿ ಪಾಷ್ ವಿಶ್ವಾದ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದದ್ದು ಅವರ “The Last Lecture”  ಎಂಬ ಭಾಷಣದಿಂದ. ಈ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಮುಖ  ಸಂದೇಶಗಳು,  ಜೀವನದಲ್ಲಿ  ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಬೇಕು, ಸೋಲು ಬಂದರೂ   ನಿರಾಶರಾಗಬಾರದು, ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಧನಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆ ಮುಖ್ಯ, ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಯಶಸ್ಸು.

ಅವರು ಅಗ್ನ್ಯಾಶಯ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ (Pancreatic Cancer) ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅಂತಿಮ ಹಂತದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಾಗೂ ಯುವ ಜನರಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಈ ಉಪನ್ಯಾಸ ನೀಡಿದರು. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಎಂಬ  ಮರಣಶಾಸನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಬದುಕು ಹೇಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ರಾಂಡಿ ಪಾಶ್ ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಾರ್ನಿಗಿ ಮೆಲನ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿದ್ದ ರಾಂಡಿ ಪಾಶ್, ವಿಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿ, ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿ, ಸಂಶೋಧಕರಾಗಿ ಯಶಸ್ಸಿನ ಶಿಖರ ತಲುಪಿದವರು. ಗೂಗಲ್, ಅಡೋಬ್ ಮುಂತಾದ ಜಾಗತಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಅನುಭವ ಅವರದು. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧನೆಗಳಿಗೂ ಮೀರಿದ್ದು ಅವರು ಬದುಕನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ. ಮೂರು ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತು ಇದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಬದುಕಿನ ಗುರಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ ರಾಂಡಿ ಪಾಶ್. ಹಣ ಇದ್ದರೂ, ಸಾವನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಠಿಣ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವರು.

ಬಾಲ್ಟಿಮೋರ್ನ ಜಾನ್ಸ್ ಹಾಪ್ಕಿನ್ಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಖ್ಯಾತ ವೈದ್ಯರು “ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಅಂತಿಮ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ”  “I am sorry dear, cancer is in the final stage” ಎಂಬ ವಾಕ್ಯ ಕೇಳಿದಾಗ, ಬದುಕಿನ ಒಂದು ನಿರ್ವಿವಾದ ಸತ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ, ಗೆಳೆಯರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಾವಿನ ವಿರುದ್ಧ ಅಲ್ಲ, ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಎಂಬ ಭೀಕರ ರೋಗ ಅಂತಿಮ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ತಿಳಿದ ಬಳಿಕವೂ, ರಾಂಡಿ ಪಾಶ್ ಬದುಕಿನ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಹಣ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯ, ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಅವರ ಬಳಿ ಇದ್ದರೂ, ಸಾವನ್ನು ಸೋಲಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸರಳ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವರು ಶಾಂತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಆ ಸಾವು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬರುವವರೆಗೂ ಬದುಕನ್ನು ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಕುಸಿಯಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ, ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಬದುಕಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು. ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಬದುಕನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಏನು ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಣವಲ್ಲ, ಮನೆಯಲ್ಲ ಮಠವಲ್ಲ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಕನಸುಗಳು ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯ. ಸಾವು ನನ್ನನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬಹುದು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಧ್ವನಿ ಈ ಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪುಟದಲ್ಲೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದಿರುವ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ ಅವರು ಹೇಳುವಂತೆ, ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವುದು ಸುಲಭ, ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಇನ್ನೂ ಸುಲಭ ಆದರೆ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಡದಿಯ ಹಣೆಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಇದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುವ ನಿನ್ನ ಕೊನೆಯ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಗುತ್ತಾ “Life is beautiful, be happy always”  ಎಂದು  ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಗುಂಡಿಗೆ ಗಟ್ಟಿ ಇರಬೇಕು ಅಂತಹ ಧೈರ್ಯವೇ ರಾಂಡಿ ಪಾಶ್.

ಮೈಸೂರಿನ ಉಮೇಶ್ ಅವರು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದಿಸಿರುವ ರೀತಿ ಪ್ರಶಂಸನೀಯ. ಮೂಲ ಕೃತಿಯ ಭಾವನೆ, ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ತೀವ್ರತೆ ಯಾವುದೂ ಕಳೆದು ಹೋಗದೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಕೃತಿಗೆ ಅರಳು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದೊರೆತಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಸಾರ್ಥಕ. ಇಂದು ಸಣ್ಣ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದರೂ ಬದುಕನ್ನು ಕೈ ಬಿಡುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹಲವರಿಗೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಒಂದು ಮಾನಸಿಕ ಔಷಧಿ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇದು ಕನಸನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡಬೇಡಿ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವಾದರೆ, ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇದು ಬದುಕು ಇದನ್ನೂ ಪಾಠ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ನೆನಪಾದರೆ, ಪೋಷಕರಿಗೆ ಇದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬ ಆತ್ಮ ಪರಿಶೀಲನೆ.

‘ದಿ ಲಾಸ್ಟ್ ಲೆಕ್ಚರ್’ ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಬದುಕು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಖಂಡಿತ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಸಾವು ಎದುರಿಗಿದ್ದರೂ ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಈ ಕೃತಿ, ಓದಲು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದದ್ದು, ಅದೇ ಈ ಪುಸ್ತಕದ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ. 

ವಿವೇಕಾನಂದ ಚಿಕಾಗೋ ಸಮ್ಮೇಳನಕಿಂತ ಮೊದಲು...........

ಧನಂಜಯ ಮಡಿಕೇರಿ

«ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀÄ zÉñÀ PÀAqÀ C¥ÀæwªÀÄ ¸À£Áå¹ CAvÀºÀ ¸À£Áå¹ ºÀÄnÖzÀ ªÀÄtÂÚ£À°è £ÁªÀÅ ºÀÄnÖzÉÝêÉ, CªÀgÀ ºÀÄnÖ¤AzÀ ¸ÀĪÀiÁgÀÄ 150 ªÀµÀðUÀ¼À£ÀÄß zÁn §A¢zÉÝêÉ. C£Àß, CPÀëgÀ,DgÉÆÃUÀåPÉÌ PÀµÀÖ¥ÀqÀÄwÛgÀĪÀ d£ÀgÀ£ÀÄß £ÁªÀÅ FUÀ®Æ PÁtÄwÛzÉÝêÉ, ºÁUÁzÀgÉ £ÁªÀÅ vÀ®Ä¦zÀÄÝ ¸Á¢ü¹zÀÄÝ ¸Àé®à ªÀiÁvÀæ. zÉñÀzÀ GzÀÝUÀ®PÀÆÌ ¸ÀAZÀj¹ zÉñÀzÀ d£ÀgÀ £Ár «ÄrvÀ CjvÀ «ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀÄ zÉñÀzÀ gÁd ªÀĺÁgÁdgÀÄ ¤ÃqÀÄwÛzÀÝ gÁeÉÆÃ¥ÀZÁgÀPÀÆÌ ¸ÉÊ, §qÀ d£ÀgÀÄ ªÀÄÄgÀÄPÀ®Ä eÉÆÃ¥ÀnÖAiÀÄ°è ªÁ¹¸ÀÄwÛzÀݪÀgÀÄ ¤ÃqÀÄwÛzÀÝ Mt gÉÆnÖAiÀÄ£ÀÄß wAzÀÄ zÉêÀ¸ÁÜ£ÀzÀ dUÀ°AiÀÄ ªÉÄÃ¯É ªÀÄ®UÀ®Ä ¸ÉÊ. EAvÀºÀ ¸À£Áå¹ £ÀªÀÄUÉ FUÀ AiÀiÁgÀÄ ¹PÀÌvÁÛgÉ ªÀÄÄnÖzÀgÉ ªÉÄÊ°UÉ §qÀªÀgÀ JAd®Ä JAzÀÄ wgÀ¸ÁÌgÀ ªÀiÁqÀĪÀªÀgÉ eÁ¹Û.

    zÉêÁ®AiÀÄzÀ°è ªÀÄ®VzÀgÉ ¥ÀPÀÌzÀ°è PÉƼÉvÀÄ £ÁgÀĪÀ PÀ¸ÀzÀ gÁ², ªÉÃzÀ ªÀÄAvÀæ PÉüÀĪÀ Q«UÉ ªÀÄvÉÆÛAzÀÄ PÀqÉ QjZÁqÀĪÀ £ÀgÀ¼ÁqÀĪÀ zsÀé¤ J®èªÀ£ÀÄß PÉýzÀgÀÄ C£ÀĨsÀ«¹zÀgÀÄ, PÀ£ÁåPÀĪÀiÁjAiÀÄ §AqÉAiÀÄ°è zsÁå£ÀzÀ°è PÀĽvÀÄ zÉñÀPÁÌV K£ÁzÀgÀÆ ªÀiÁqÀ¨ÉÃPÀÄ JAzÀÄ CjvÀgÀÄ, §qÀªÀgÀÄ ªÀÄvÀÄÛ zsÀ¤PÀgÀ ªÀÄzsÉå ¤PÀl ¸ÀA¥ÀPÀðªÀ¤ßlÄÖPÉÆAqÀgÀÄ. zÉñÀzÀ°è C£ÀPÀëgÀ¸ÀÜgÀÄ ºÉaÑUÉ EzÀÝgÀÆ CªÀgÁgÀÄ «ªÉÃPÀªÁtÂAiÀÄvÀÛ UÀªÀÄ£À ºÀj¸ÀÄwgÀ°®è JPÉAzÀgÉ CªÀjUÉ ªÉÆzÀ®Ä ¤ÃUÀ ¨ÉÃPÁVgÀĪÀÅzÀÄ ºÀ¹ªÀÅ. zÉñÀzÀ d£ÀgÀ°è «ZÁgÀ ªÀÄvÀÄÛ «zÁåªÀAvÀgɤ¹PÉÆAqÀªÀgÀÄ ¥Á±ÀÑvÀå ªÁåªÉÆúÀPÉÌ §°AiÀiÁVzÀÝgÀÄ. CzÀÄ JµÀÖgÀ ªÀÄnÖUÉ EvÀÄÛ JAzÀgÉ £ÀªÀÄä zÉñÀzÀ DZÀgÀuÉ,£ÀA©PÉ,zÉñÀzÀ ¥ÀgÀA¥ÀgÉ J¯Áè ¸ÀļÀÄî ¥Á±ÀÑvÀå¢AzÀ §A¢gÀĪÀÅzÉà ¸ÀvÀå, £ÀªÀÄä UÉÆqÀÄØ ¸ÀA¥ÀæzÁAiÀÄ £ÀA©PÉÆAqÀÄ PÀĽvÀgÉ C©üªÀÈ¢Ý ºÉÃUÉ? J£ÀÄߪÀ PÉlÖ AiÉÆÃZÀ£É d£ÀgÀ°è ªÀģɪÀiÁrgÀĪÁUÀ, AiÉÆÃZÀ£Á ªÀÄUÀßgÁzÀ «ªÉÃPÀgÀÄ dUÀwÛUÉ «±Àé UÀÄgÀÄ«£À ¸ÁÜ£ÀzÀ°èzÀÝ ¨sÁgÀvÀªÀÅ EAzÀÄ dUÀwÛ£À PÁ® §½ PÀĽvÀÄ eÁÕ£ÀPÁÌV CAUÀ¯ÁZÀĪÀ ¹Üw EzÀ£ÀÄß §zÀ¯Á¬Ä¸ÀĪÀ AiÀÄĪÀ±ÀQÛUÉ £ÀªÀÄä ¸ÀA¸ÀÌøw ¥ÀgÀA¥ÀgÉ ¥ÀjZÀ¬Ä¸ÀĪÀ, d£ÀgÀ ºÀÈzÀAiÀÄzÀ°è DvÀä «±Áé¸ÀªÀ£ÀÄß ¤«Äð¸ÀĪÀ, £ÀªÀÄä CAvÀgÁ¼ÀzÀ UÀÄgÀĪÀ£ÀÄß §rzÉ©â¸ÀĪÀ, CªÀ±ÀåPÀvÉ EzÉ JAzÀÄ CjvÀgÀÄ CzÀPÁÌV M§â ¨ÁºÀå UÀÄgÀÄ«£À ¸ÁÜ£ÀªÀ£ÀÄß «ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀÄ ¸ÀªÀÄxÀðªÁV vÀÄA§ÄvÁÛgÉ. ¥ÀæwAiÉƧâgÀÄ vÀªÀÄUÉ vÁªÉ PÀ°vÀÄPÉƼÀî §ºÀÄzÀÄ ¨ÁºÀå UÀÄgÀÄ PÉêÀ® ¸À®ºÉAiÀÄ£ÀÄß PÉÆqÀÄvÁÛ£É CzÀÄ CAvÀgÀAUÀzÀ UÀÄgÀĪÀ£ÀÄß eÁUÀÈvÀ£ÁßV ªÀiÁr «µÀAiÀĪÀ£ÀÄß w½zÀÄPÉƼÀÄîªÀAvÉ £ÀªÀÄä D¯ÉÆÃZÀ£É £ÀªÀÄä EA¢æAiÀÄUÀ½UÉ ¥ÉæÃgɦ¸ÀÄvÀÛzÉ. CAvÀºÀ ªÀĺÁ PÁAiÀÄðªÀ£ÀÄß D PÁ®zÀ°è ¸ÀªÀÄxÀðªÁV ªÀiÁrzÀ ºÉ¸ÀgÀÄ «ªÉÃPÁ£ÀAzÀjUÉ EzÉ.

       ªÉÆzÀ®Ä D¼ÁUÀĪÀÅzÀ£ÀÄß PÀ°¬Äj £ÀAvÀgÀ ¤ªÀÄUÉ £ÁAiÀÄPÀ£À CºÀðvÉ §gÀÄvÀÛzÉ JAzÀÄ AiÀÄĪÀPÀgÀ£ÀÄß ¥ÀæZÉÆâ¸ÀÄvÀÛ PÁAiÉÆð£ÀÄäRgÁzÁUÀ ªÀÄzÁæ¸ï ¥ÁæAvÀåzÀ PÉ®ªÀÅ «ÄvÀægÀÄ ¸À®ºÉ PÉÆlÖgÀÄ ¤ªÀÄä ¢üÃgÀ ±ÀQÛUÉ ¸ÀjAiÀiÁzÀ ¨É¯É ¹UÀĪÀÅzÀÄ ºÉÆgÀzÉñÀUÀ¼À°è. C°èAiÀÄ d£ÀgÀÄ «zÁåªÀAvÀgÀÄ C°è eÁÕ£ÀPÉÌ ¨É¯É EzÉ, C°èAiÀÄ d£ÀgÀ ºÀÈzÀAiÀÄ ¤ÃªÀÅ UÉzÁÝUÀ ¨sÁgÀvÀzÀ d£ÀgÀÄ ¤ªÀÄä ªÀiÁvÀ£ÀÄß ¹éÃPÀj¸ÀÄvÁÛgÉ JAzÀgÀÄ. CzÀÄ ¸Àj JAzÀÄ ¹éÃPÀj¹zÀ «ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀÄ vÀªÀÄä zÉñÀzÀ ¨sÀªÀå ¸ÀA¸ÀÌøw, fêÀ£À zsÀªÀÄð ±ÉæõÀÖ ªÀiË®åUÀ¼À ¥ÀjZÀAiÀĪÀ£ÀÄß ºÉÆgÀzÉñÀPÉÌ ¤ÃqÀĪÀ ¸ÀA¨sÀAzÀ «ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀ ²µÀågÀÄ ªÀÄ£É ªÀÄ£É ºÉÆÃV ©üPÉë ¨ÉÃr vÀAzÀ ºÀt¢AzÀ aPÁUÉÆà zsÀªÀÄð ¸ÀªÉÄäüÀ£ÀPÉÌ ºÉÆgÀqÀÄvÁÛgÉ, SÉÃwæ ªÀĺÁgÁdgÀÄ EªÀjUÉ «ªÉÃPÁ£ÀAzÀ JA§ ºÉ¸ÀgÀ¤lÄÖ nPÉmï §ÄPï ªÀiÁr PÀ¼ÀÄ»¸ÀÄvÁÛgÉ. C°èAzÀ «ªÉÃPÁ£ÀAzÀ ºÉ¸ÀgÀÄ  ±Á±ÀévÀªÁUÀÄvÀÛzÉ.

CªÉÄÃjPÀ vÀ®Ä¦zÀ «ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀ PÉÊAiÀÄ°è ºÀt«®è, ºÁQgÀĪÀÅzÀÄ PÁ« ºÉÆÃzÀ PÀqÉ J¯Áè you begger get out  CAvÀ ¨ÉÊUÀļÀ. ºÀqÀV£À°è ¥ÀjZÀAiÀĪÁzÀ ªÀÄ»¼É EªÀgÀ£ÀÄß £ÉÃgÀªÁV vÀ£Àß ªÀÄ£ÉUÉ PÀgÉzÀÄPÉÆAqÀÄ ºÉÆÃV, CªÀgÀ D¼ÀªÁzÀ eÁÕ£À ªÀÄvÀÄÛ vÉÃd¸ÀÄì CjvÀÄ CªÀgÀ ªÀÄ£ÉAiÀÄ°è D±ÀæAiÀÄ ¤ÃqÀÄvÁÛ¼É. «zÉò ºÉtÄÚ ªÀÄPÀ̽UÉ MAzÀÄ ªÁåªÉÆúÀ«zÉ ¨ÉÃgÉ AiÀiÁgÀ°è EgÀzÀ ªÀ¸ÀÄÛªÀ£ÀÄß ¥ÀqÉzÀÄ CzÀ£ÀÄß vÀªÀÄä ¸ÉßûvÀjUÉ ¥ÀjZÀ¬Ä¹ ºÉªÉÄä ¥ÀlÄÖPÉƼÀÄîªÀÅzÀÄ. »ÃUÉ «ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀªÀgÀ£ÀÄß ¨sÉÃnAiÀiÁUÀ®Ä §AzÀªÀjUÉ ¨sÁgÀvÀzÀ ¸ÀA¸ÀÌøw, ¥ÀgÀA¥ÀgÉ §UÉÎ G¥À£Áå¸À ¤ÃqÀÄvÁÛ J®ègÀ UÀªÀÄ£À ¸É¼ÉAiÀÄÄvÁÛgÉ ¢£À¢AzÀ ¢£ÀPÉÌ ¨sÉÃnAiÀÄ d£ÀgÀ ¸ÀASÉåAiÀÄ°è ºÉZÀѼÀªÁUÀÄvÀÛzÉ.§AzÀªÀjUÉ CªÀgÀ ªÀiÁvÀ£ÀÄß ªÀÄvÉÛ ªÀÄvÉÛ PÉüÀ¨ÉÃPÀÄ C¤¸ÀÄvÀÛzÉ CªÀgÀ°è M§âgÀÄ ºÁªÀðqï «±Àé«zÁå®AiÀÄzÀ ¥ÉÆæåɸÀgï eÉ.ºÉZï.gÉÊmï ¸Áé«ÄÃfAiÀÄ D¼ÀªÁzÀ «µÀAiÀÄ eÁÕ£ÀPÉÌ ªÀÄ£À¸ÉÆÃvÀÄ EªÀgÀ£ÀÄß «±ÀéPÉÌ ¥ÀjZÀ¬Ä¸À¨ÉÃPÀÄ EªÀgÀ ªÀiÁvÀÄUÀ¼ÀÄ «±ÀéPÉÌ vÀ®Ä¥À¨ÉÃPÀÄ JAzÀÄ ¤zsÀðj¹, aPÁUÉÆà zsÀªÀÄð ¸ÀªÉÄäüÀ£ÀPÉÌ §AzÀªÀgÀÄ jf¸ÁÖgï PÀÆqÀ ªÀiÁrgÀĪÀÅ¢®è. DUÀ ¥ÉÆåɸÀgï gÉÊmï ºÉüÀÄvÁÛgÉ, ¤vÀå ¨É¼ÀUÀĪÀ ¸ÀÆAiÀÄð¤UÉ AiÀiÁgÀ C¥ÀàuÉ ¨ÉÃPÀÄ? ¤ÃªÀÅ ¸ÀéAiÀÄA ¥ÀæPÁ²¸ÀĪÀ ¸ÀÆAiÀÄ𠤪ÀÄUÉ CªÀPÁ±À £Á£ÀÄ ªÀiÁqÀÄvÉÛÃ£É JAzÀÄ ºÉý MAzÀÄ ¥ÀvÀæ PÉÆqÀÄvÁÛgÉ CzÀgÀ°è MAzÀÄ ¸Á®Ä FVzÉ here is man who is more intelligent  then  all  intelligent  people of America put together.  E°è M§â ªÀåQÛ EzÁÝ£É CªÉÄÃjPÀ zÉñÀzÀ J¯Áè §Ä¢ÝªÀAvÀgÀ §Ä¢ÝAiÀÄ£ÀÄß MlÄÖ ¸ÉÃj¹zÀgÀÆ FvÀ£À §Ä¢Ý ±ÀQÛUÉ ¸Àj¸ÁnAiÀiÁUÀzÀÄ CAvÀºÀ ªÀåQÛAiÀÄ£ÀÄß PÀ¼ÀÄ»¹ PÉÆqÀÄwÛzÉÝÃ£É CªÀPÁ±À ¤Ãr.

    1893 ¸À¥ÉÖA§gï 11 «±Àé zsÀªÀÄð ¸ÀªÉÄäüÀ£ÀPÉÌ ºÉÆÃV C°èAiÀÄ ªÀåªÀ¸ÉÜ, 8 ¸Á«gÀ d£À ªÉÄÃzÁ«UÀ¼ÀÄ J®ègÀÄ vÀªÀÄä vÀªÀÄä zsÀªÀÄðzÀ §UÉÎ ªÀiÁvÀ£ÁqÀ®Ä ¹zÀÝvÉ ªÀiÁrPÉÆArzÀÝgÀÄ. «ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀÄ EAvÀºÀ ªÀĺÁ ¸À¨sÉ £ÉÆÃrgÀĪÀÅzÀÄ EzÉ ªÉÆzÀ®Ä. DgÀA¨sÀzÀ°è EªÀgÀ ¥ÀjZÀAiÀÄ N¢zÀ qÁ.¨ÁågÉÆÃ¸ï £Á¯ÉÌöÊzÀÄ ªÀÄA¢ ªÀiÁvÀ£ÁrzÀ PÀÆqÀ¯É CªÀPÁ±À ¤ÃqÀÄvÉÛÃ£É JAzÀgÀÄ, CªÀPÁ±À §AzÁUÀ¯É®è ¸Àé®à ¸ÀªÀÄAiÀĪÁUÀ° ªÀÄvÉÛ ªÀiÁvÀ£ÁqÀÄvÉÛÃ£É JAzÀÄ ªÀÄÄAzÀÆqÀÄwÛzÀÝgÀÄ EzÀ£ÀÄß  CjvÀ qÁ, ¨ÁågÉÆøï C£ÀĪÀiÁ£À ¥ÀlÖgÀÄ ¥ÉÆæÃ. gÉÊmï M¼ÉîAiÀÄ ¥ÀvÀæ ¨ÉÃgÉ ¤ÃrzÁÝgÉ »ÃUÉ PÉüÀÄvÁÛ ºÉÆÃzÀgÉ CªÀgÀÄ ªÀiÁvÀ£ÁqÀ¯ÁgÀgÀÄ JAzÀÄ ºÉ¸ÀgÀ£ÀÄß ¥ÀæPÀn¹AiÉÄà ©lÖgÀÄ. DUÀ CªÀjUÉ ªÀÄ£À¹£À°è ¨sÀAiÀÄ«vÀÄÛ PÉÊPÁ®Ä £ÀqÀÄUÀÄwÛvÀÄÛ JAzÀÄ CªÀgÀ ªÀiÁ£À¹PÀ ¹ÜwAiÀÄ£ÀÄß CªÀgÉ zÁR°¹zÁÝgÉ. vÁ¬Ä ±ÁgÀzÉAiÀÄ£ÀÄß ªÀÄ£ÀzÀ°è £É£ÉAiÀÄÄvÁÛgÉ ZÉÊvÀ£Àå §AzÀÄ MªÉÄä ¸À¨sÉAiÀÄ£ÀÄß £ÉÆÃrzÀgÀÄ vÉÃd¹ì£À £ÉÆÃl¢AzÀ¯Éà CªÉÄÃjPÉAiÀÄ d£ÀgÀ£ÀÄß vÀªÀÄävÀÛ ¸É¼ÉzÀÄPÉÆAqÀgÀÄ ¨Á¬ÄAzÀ ªÀÄÆgÀÄ ¥ÀzÀ ºÉÆgÀ ©vÀÄÛ Dear Sisters and brothers of America PÉêÀ® CPÀëgÀªÁV ¹éÃPÀj¹zÀgÉ EzÀÄ ¨sÁgÀwÃAiÀÄjUÉ PÉêÀ® ªÁPÀå, DzÀgÉ CªÉÄÃjPÀ£ÀßjUÉ EzÀÄ CvÀåAvÀ EµÀÖªÁUÀÄvÀÛzÉ J°èAzÀ¯ÉÆà §A¢gÀĪÀ ¸À£Áå¹ £ÀªÀÄä£ÀÄß CtÚ, vÀªÀÄä, CPÀÌ, vÀAV JAzÀÄ PÀgÉAiÀÄÄvÁÛgÀ®è ? dUÀwÛ£À ªÉâPÉAiÀÄ°è ªÉÆlÖ ªÉÆzÀ® ¨ÁjUÉ ºÉÆgÀ©zÀÝ ªÀiÁvÀÄUÀ¼ÀÄ CªÀÅ, MAzÀÄ zÉñÀ ªÀÄvÉÆÛÃAzÀÄ zÉñÀzÀ ¸ÉÆÃzÀgÀ PÀ®à£É E®èzÀ, ªÀiÁ£ÀªÀ PÀÄ®ªÉ £ÀªÀÄä ¸ÀºÉÆÃzÀgÀgÀÄ JA§ ¥ÀjPÀ®à£É E®èzÀ d£ÀgÀ°è ¸ÀºÉÆÃzÀgÀvÀézÀ ¨sÁªÀ£É ªÀÄÆr¹zÀ «ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀ ªÀiÁwUÉ PÉ®ªÀÅ ¤«ÄµÀUÀ¼ÀÄ ZÀ¥Áà¼ÉAiÀÄ ¸ÁéUÀvÀ. CªÀgÀ £ÀÄrUÀ¼ÀÄ ¹r°£ÀAvÉ d£ÀgÀ ºÀÈzÀAiÀÄPÉÌ C¥ÀཹvÀÄ. C°èAiÀÄ  vÀ£ÀPÀ ªÀiÁvÀ£ÁrzÀ zsÀªÀÄðUÀÄgÀÄUÀ¼ÀÄ CªÀgÀªÀgÀ ªÀÄvÀªÉà ±ÉæõÀÖ JAzÀÄ ªÁ¢¹zÀÝgÀÄ CzÀPÉÌ ¨sÁ«PÀ¥ÉàAiÀÄ PÀxÉ ºÉý E°èAiÀĪÀgÉUÉ ¨sÁµÀt ªÀiÁrzÀªÀgÉ®è ¨Á«AiÀÄ PÀ¥ÉàAiÀÄAvÉ JAzÀgÀÄ.  ©ænõÀgÀ UÀįÁªÀÄ VjAiÀÄ°èzÀÝ M§â ¸À£Áå¹UÉ F UÀA©üÃgÀ ºÉýPÉ ¤ÃqÀ¨ÉÃPÁzÀgÉ «ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀ UÀÄArUÉ J¶ÖvÀÄÛ JAzÀÄ £ÁªÀÅ CxÉÊð¸À¨ÉÃPÁUÀÄvÀÛzÉ. C£ÀAvÀªÁzÀ zÉêÀgÀ£ÀÄß KPÉ PÀnÖ ºÁPÀÄwÛÃj ? £ÁªÀÅ ¨sÁgÀwÃAiÀÄgÀÄ ºÉüÀÄvÉÛÃªÉ KPÀA ¸Àvï «¥Á槺ÀÄzÁ ªÀzÀAw ¸ÀvÀå MAzÉÃ, zÉêÀgÀÄ M§â£É w½zÀªÀgÀÄ CªÀ£À£ÀÄß £Á£À ºÉ¸Àj¤AzÀ PÀgÉAiÀÄÄvÁÛgÉ, £ÁªÉîè CtÚ vÀªÀÄäA¢gÀÄ, CPÀÌ vÀAVAiÀÄgÀÄ £ÁªÀÅ ¨sÀUÀªÀAvÀ£À ªÀÄPÀ̼ÀÄ JAzÀÄ ¸ÀĪÀiÁgÀÄ 20 ¤«ÄµÀ ªÀiÁrzÀ ¨sÁµÀt ªÀiÁgÀ£ÉAiÀÄ ¢£À ¥ÀwæPÉ ªÀÄÄR ¥ÀÄlzÀ°è ¥ÀæPÀlªÁUÀÄvÀÛzÉ. MAzÀÄ ¥ÀwæPÉ vÀ£Àß ¸ÀA¥ÁzÀQÃAiÀÄzÀ°è d£ÀgÀ ªÀÄ£ÀUÉzÀÝ »AzÀÆ ¸À£Áå¹ EAvºÀÀ ¨sÀªÀå ¥ÀgÀA¥ÀgÉ EwºÁ¸À«gÀĪÀ zÉñÀPÉÌ PÉæöʸÀÛ ªÀÄvÀ ¥ÀæZÁgÀPÉÌ PÀ¼ÀÄ»¸ÀĪÀzÀÄ £ÀªÀÄä ªÀÄÆSðvÀ£À. «ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀÄ ºÉüÀĪÀAvÉ £ÀªÀÄä°è JµÀÄÖ d£ÀjUÉ £ÁªÀÅ ¨sÀUÀªÀAvÀ£À ªÀÄPÀ̼ÀÄ J£ÀÄߪÀ ¤ªÀÄð® ¨sÁªÀ£É EzÉ ? ¸ÀĪÀiÁgÀÄ £Á®ÄÌ ªÀµÀð «zÉñÀzÀ°è EzÀÝ «ªÉÃPÁ£ÀAzÀgÀÄ C°è PÀÄrAiÀÄ®Ä ¤ÃgÀÄ PÉüÀ®Ä ºÉÆÃzÁUÀ you begger get out CAzÀªÀgÀÄ EªÀgÀ ¨sÁµÀt PÉýzÀ £ÀAvÀgÀ ªÀÄ£À ¥ÀjªÀvÀð£É ªÀiÁrPÉÆAqÀÄ gÁd ªÀÄAiÀiÁðzÉAiÀÄ£ÀÄß ¤ÃqÀÄvÁÛgÉ. EAvÀºÀ ¸ÀAvÉÆõÀzÉÆA¢UÉ 1897 d£ÀªÀj 15 PÉÌ  ¸ÀézÉñÀPÉÌ §gÀÄvÁÛgÉ, FUÀ ¤ªÀÄä zÉñÀzÀ §UÉÎ ¤ªÀÄä D©ü¥ÁæAiÀĪÉãÀÄ JAzÁUÀ £Á£ÀÄ ¨sÁgÀvÀªÀ£ÀÄß ©qÀĪÁUÀ £Á£ÀÄ ¨sÁgÀvÀªÀ£ÀÄß ¦æÃw¸ÀÄwÛzÉÝ, DzÀgÉ FUÀ CzÀgÀ MAzÉÆAzÀÄ zsÀƽ£À PÀtªÀÇ £À£ÀUÉ ¥À«vÀæªÁV PÁtÄwÛzÉ.! J£ÀÄßvÁÛgÉ EAvÀºÀ ±ÉæõÀÖvÉ M§â ¢üÃgÀ ¸À£Áå¹ £À«ÄäAzÀ zÀÆgÀªÁV 150 ªÀµÀð PÀ¼ÉzÀgÀÄ £ÀªÀÄä£ÀÄß ªÀÄvÉÛ ªÀÄvÉÛ PÁqÀÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ. E£ÉßÃPÉ vÀqÀ K½j JzÉÞýj .

ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಆಟಿ ಕಳೆಂಜ.............

ಧನಂಜಯ ಮಡಿಕೇರಿ

       

UÁA¢ü ªÀÄvÀÄÛ Dn PÀ¼ÉAd J°èAiÀÄ ¸ÀA¨sÀAzÀ ? M§âgÀÄ C¸Ààø±ÀåvÉAiÀÄ «gÀÄzÀÝ ºÉÆÃgÁrzÀgÀÄ ºÁUÀzÀgÉ Dn PÀ¼ÉAd ? Er UÁA¢üfÃAiÀĪÀgÀ ºÉÆÃgÁlPÉÌ Dn PÀ¼ÉAd ¸ÀªÀÄ£Éà ? ºÁA ºËzÀÄ EAvÀºÀ ºÀvÀÄÛ ºÀ®ªÀÅ ¥Àæ±ÉßAiÀÄ£ÀÄß ºÀÄlÄÖ ºÁQzÀÄÝ CzÉà “UÁA¢ü §AzÀ” ²æêÀÄw ºÉZï.£ÁUÀªÉÃtÂAiÀĪÀgÀ PÁzÀA§j CzÀgÀ°è zÀQët PÀ£ÀßqÀzÀ eÁw ªÀåªÀå¸ÉÜ C£ÁªÀgÀt DVzÉÉ D ªÀÄÆ®PÀ ¸ÀªÀiÁdzÀ G£ÀßvÀ ªÀUÀðªÉÇAzÀÄ zÀQët PÀ£ÀßqÀPÉÌ ªÀÄÆgÀÄ ¨Áj §AzÀ UÁA¢üAiÀÄ£ÀÄß CªÀ JAvÀºÀ UÁA¢ü ªÀÄgÁAiÀÄ MtPÀ®Ä zÉúÀzÀªÀ M¼Éî Dn PÀ¼ÉAd£À vÀgÀºÀ F f¯ÉèUÉ ªÀµÀð ªÀµÀð §gÀÄvÁÛ£É KPÉ ? D ¸Á®ÄUÀ¼ÀÄ EAvÀºÀ MAzÀÄ ¯ÉÃR£ÀPÉÌ ¥ÉæÃgÀuÉAiÀiÁ¬ÄvÀÄ. «µÀAiÀÄzÀ D¼ÀPÉÌ ºÉÆÃzÀAvÉ®è UÉÆÃPÀįÁµÀÖ«ÄUÀÄ EªÀiÁ«Ä ¸Á©UÀÄ K£ÀÄ ¸ÀA¨sÀAzÀ JA§ ¥Àæ±ÉßAiÀÄÆ ªÀÄÆqÀÄvÀÛzÉ. UÀÄdgÁw£À UÁA¢ü vÀļÀÄ£Ár£À Dn PÀ¼ÉAd MAzÀµÀÄÖ UÉÆAzÀ® ?

ºËzÀÄ Dn PÀ¼ÉAd ªÀiÁj Nr¸ÀĪÀ PÉ®¸À ªÀiÁrzÀÄÝ vÀļÀÄ£Ár£À°è UÁA¢üÃf C¸Ààø±ÀåvÉAiÀÄ ªÀiÁj Nr¸ÀĪÀ PÉ®¸À ªÀiÁrzÀÆÝ zÉñÁzÀåAvÀ. eÁwAiÀÄ ªÀåªÀå¸ÉÜ §ºÀ¼À D¼ÀªÁV ¨ÉÃgÀÆjzÀÝ zÀQët PÀ£ÀßqÀPÉÌ ªÀÄÆgÀÄ ¨Áj §AzÀ UÁA¢üÃf C°èAiÀÄ d£ÀjUÉ Dn PÀ¼ÉAd£ÀAvÉ PÀAqÀgÉ D±ÀÑgÀåªÉãÀÄ C¤¸ÀĪÀÅ¢®è. CAvÀºÀ ªÀĺÁ£ï ZÉÃvÀ£ÀPÉÌ F zÉñÀ ¤ÃrzÀÄÝ §AzÀÆQ£À «zÁAiÀÄ..! ºËzÀÄ  ¤dªÁVAiÀÄÆ ¨sÁgÀwÃAiÀÄgÀ£ÀÄß zÁ¸ÀåzÀ°èj¹zÀÄÝ ©ænõÀgÀ®è, §AzÀÆQ£À vÀÄ¢AiÀÄ CªÀgÀ UÀįÁªÀÄ VjAiÀÄ DqÀ½vÀªÀ®è §zÀ¯ÁV £ÀªÀÄä C¥ÀÆtðvÉUÀ¼ÀÄ, £ÀªÉÆäüÀVzÀÝ eÁw ªÀåªÀå¸ÉÜ, ¥ÀgÀ¸ÀàgÀ ªÀÄvÀìgÀ, ¥ÁæzÉòPÀªÁzÀ, ¸ÁªÀiÁfPÀ C£ÁåAiÀÄ, £ÀªÀÄä «zÉò ªÁåªÉÆúÀ, £ÀªÀÄä CeÁÕ£À¢AzÀ ºÉÆgÀ ºÉÆ«ÄäzÀ z˧ð®åUÀ¼ÀÄ CAvÀºÀ ¸ÀªÀÄAiÀÄzÀ°è d£ÀgÀ ¨sÁªÀ£ÉUÉ ¸ÀáA¢¸ÀĪÀ DvÀä ¸ÀAAiÀĪÀÄ, «£ÀAiÀÄ ªÀÄvÀÄÛ ¸ÀAvÀvÀ£ÀUÀ½AzÀ ¨sÁgÀwÃAiÀÄ gÀAUÀzÀ ªÉÄÃ¯É CªÀvÀj¹zÀÝ  IĶAiÉÄà ªÀĺÁvÀä UÁA¢üÃf. d£ÀªÀj 30 D ªÀĺÁvÀä£À ºÉ¸Àj£À°è MAzÉÃgÀqÀÄ ¤«ÄµÀ ªÀiË£À £ÁªÀÅ ¤ÃqÀĪÀ UËgÀªÀ .

Dn PÀ¼ÉAd vÀļÀÄ£Ár£À°è §qÀvÀ£À ªÀÄvÀÄÛ ºÀ¹ªÀÅUÀ½AzÀ vÀvÀÛj¹gÀĪÀ wAUÀ¼ÁzÀ Dn ªÀiÁ¸À ( PÀPÁðlPÀ ªÀiÁ¸À )zÀ°è d£ÀgÀ gÀPÀëuÉUÉ §gÀĪÀªÀ. Dn ªÀiÁ¸ÀzÀ°è zÀQët PÀ£ÀßqÀzÀ J¯Áè zÉêÁ¸ÁÜ£ÀUÀ¼ÀÄ ¨ÁV®Ä ªÀÄÄaÑgÀÄvÀÛªÉ. ¨sÀAiÀÄAPÀgÀ UÁ½ ªÀļɬÄAzÀ ¥ÀæPÀÈw DªÀj¹gÀÄvÀÛzÉ F vÀļÀÄ£Ár£À ©¹°£À ¨ÉÃUÉUÉ ¸ÀۧݪÁVzÀÝ J®è gÉÆÃUÀgÀÄf£ÀUÀ¼ÀÄ ªÀļÉUÉ vÀªÀÄä gÀÄzÀæ£ÀvÀð£À ªÀiÁqÀÄvÀÛzÉ EzÀgÀ «gÀÄzÀÝ d£ÀeÁUÀÈw ªÀÄÆr¸À®Ä §gÀĪÀªÀ£É Dn PÀ¼ÉAd EzÀÄ vÀļÀÄ£Ár£À d£ÀgÀ £ÀA©PÉAiÀÄÄ ºËzÀÄ. Dn PÀ¼ÉAd£À DUÀªÀÄ£À vÀļÀÄ£Ár£À d£ÀjUÉ ¸ÀAfë¤AiÀÄAvÉ PÀAqÀgÉ CzÀPÉÌ D±ÀÑgÀå ¥ÀqÀ¨ÉÃPÁV®è. CzÀÄ d£ÀgÀ ¤jÃPÉë ºÁUÉÃAiÉÄ ªÀĺÁvÀä£À £É£À¥ÀÄ DUÀªÀÄ£À PÀÆqÀ PÀ¼ÉAd£À DUÀªÀÄ£À d£ÀjU,É eÁ£ÀĪÁgÀÄUÀ½UÉ »r¢gÀĪÀ ªÀiÁjAiÀÄ£ÀÄß Nr¸À®Ä §AzÀgÉ, ªÀĺÁvÀä §AzÀzÀÄÝ d£ÀgÀ ªÀÄzsÉå ¨ÉÃgÀÆjgÀĪÀ C¸Ààø±ÀåvÉ ªÀÄvÀÄÛ CeÁÕ£ÀzÀ ªÀiÁjAiÀÄ£ÀÄß Nr¸À®Ä. ªÀiÁzsÀåªÀÄ ªÀÄvÀÄÛ ªÀiÁ»w¬ÄAzÀ ªÀAavÀgÁzÀ d£ÀPÉÌ EzÀgÀ CªÀ±ÀåPÀvÉ DV£À PÁ®PÉÌ ¥ÀæzsÁ£ÀªÁVvÀÄÛ.

UÁA¢üÃfAiÀĪÀgÀ PÁ®zÀ°è zÉñÀzÀ°è CwAiÀiÁV ¨ÉÃgÀÄ©nÖzÀÝ ¸ÀªÀĸÉå JAzÀgÉ ºÀ¹ªÀÅ §qÀvÀ£À ªÀÄvÀÄÛ eÁw ¸ÀªÀĸÉå EAvÀºÀ ¸ÀªÀiÁfPÀ ¦qÀÄV£À «gÀÄzÀÝ ºÉÆÃgÁqÀ®Ä, ªÀÄvÀÄÛ d£ÀgÀ°è d£ÀeÁUÀÈw ªÀÄÆr¸À®Ä CªÀgÀÄ ªÀiÁrzÀ PÉ®¸À CªÀÄÆ®åªÁzÀÄÝ. vÀÄA§Ä §mÉÖ zsÀj¸ÀĪÀ d£ÁAUÀ¢AzÀ §AzÀ UÁA¢üÃfUÉ ¨sÁgÀvÀzÀ°è£À d£ÀgÀ ¨sÁªÀ£ÉUÀ¼À£ÀÄß CjAiÀÄĪÀ ªÀÄlÖPÉÌ E½AiÀÄ®Ä §mÉÖ PÀ¼ÀZÀĪÀ C¤ªÁgÀåvÉ EvÀÄÛ §mÉÖ E®èzÀ d£ÁAUÀ¢AzÀ §AzÀ CA¨ÉÃqÀÌgïUÉ ¸ÀzÁ ¸ÀÆlÄzÁjAiÀiÁV vÀªÀÄä d£ÁAUÀzÀ DvÀä ¸ÉÜöÊgÀå ºÉaѸÀĪÀ C¤ªÁgÀåvÉ EvÀÄÛ EªÉgÀqÀÄ gÁ¶ÖçÃAiÀÄ ZÀ¼ÀĪÀ½AiÀÄ ªÀÄÄRUÀ¼ÀÄ. UÁA¢üÃfAiÀĪÀgÀ »AzÀÄ zsÀªÀÄðzÀ ¥ÀjPÀ®à£ÉAiÀÄÆ PÀÆqÀ MAzÀÄ CzÀÄãvÀ CªÀgÀ zsÀªÀÄð DPÁ±ÀzÀµÉÖ ±ÀĨsÀæ CzÀgÀµÉÖ «±Á® ªÀiÁ£ÀªÀ ¥ÉæêÀÄ, ¥ÀæwAiÉƧâgÀ PÀtÂÚÃgÀÄ MgɸÀĪÀ DPÁAPÉëAiÀÄ°è vÀªÀÄä£ÀÄß vÉÆqÀV¹PÉÆAqÀÄ £ÀªÀÄä £ÀqÀÄªÉ ¨Á½ ºÉÆÃzÀ zÉÊ£ÀA¢£À Dn PÀ¼ÉAd F ªÀĺÁvÀä CAzÀgÉ vÀ¥ÁàUÀ°QÌ®è.CzÀÄ ªÁ¸ÀÛªÀ Dn PÀ¼ÉAd JA§ÄªÀzÀÄ £ÀA©PÉ ºÉÆgÀvÀÄ ªÀÄÆqÀ £ÀA©PÉAiÀÄ®è.

PÀPÁðlPÀ ªÀiÁ¸ÀzÀ°è §gÀĪÀ Dn PÀ¼ÉAd d£ÀeÁUÀÈwAiÀÄ PÁAiÀÄPÉÌ ¥ÀqÉAiÀÄÄwÛzÀÄÝ PÉêÀ® CQÌ ,ªÉÄt¸ÀÄ ªÀÄvÀÄÛ ºÀj¹£À PÉÆA§Ä, CAvÉAiÉÄ UÁA¢ü vÀ£Àß ºÉÆÃgÁlPÉÌ d£ÀgÀÄ ¦æÃw¬ÄAzÀ ¤ÃrzÀ ºÀt MqÀªÉUÀ¼À£ÀÄß ¹éÃPÀj¸ÀÄwÛzÀÝgÀÄ. UÁA¢üÃf zÉêÀjUÁV ºÀÄqÀÄPÁrzÀgÀAvÉ CªÀ£ÀÄ J®Æè ¹UÀ°®èªÀAvÉ, DvÀäPÁÌV vÀqÀPÁrzÀgÀAvÉ J®Äè PÁt°®èªÀAvÉ, PÀlÖ PÀqÉUÉ M§â ¸ÉÆÃzÀgÀ¤UÁV CgÀ¸ÁrzÀgÀAvÉ DvÀ F zÉñÀzÀ C¸Ààø±Àå DvÀ£À°è zÉêÀgÀÄ DvÀä J®èªÀ£ÀÄß PÀAqÀgÀAvÉ ªÀiÁ£ÀªÀ d£ÁAUÀzÀ CAPÀÄqÉÆAPÀÄ ªÀåvÁå¸À,zÀjzÀæ, CeÁÕ£ÀªÉA§ ªÀiÁjAiÀÄ£ÀÄß Nr¸ÀĪÀ UÁA¢üà £ÀªÀÄUÉ ªÀµÀð¥Àæw £É£À¥ÁUÀÄvÁÛgÉ d£ÀgÀ ªÀÄ£ÀzÀ°è ªÀÄvÉÛ ªÀÄvÉÛ ªÀÄÆr §gÀÄvÁÛgÉ. d£ÀgÀ eÁ£ÀĪÁgÀÄUÀ¼À gÉÆÃUÀgÀÄf£À ªÀiÁjAiÀÄ£ÀÄß Nr¸ÀÄvÁÛ d£ÀeÁUÀÈw ªÀÄÆr¸ÀĪÀ PÀ¼ÉAd vÀļÀÄ£Ár£À°è ªÀµÀð ¥Àæw §gÀÄvÁÛ£É E§âgÀ D±ÀAiÀÄ ªÀiÁvÀæ MAzÉÃ. CAvÉAiÉÄà F ªÀĺÁ£ï ZÉÃvÀ£À ªÀĺÁvÀä¤UÉ MAzÉgÀqÀÄ ¤«ÄµÀ ªÀiË£ÀªÁV ¤¯ÉÆèÃtªÉÃ..?

ಭೂಮಿ ವರ್ಷಕೊಮ್ಮೆ ಋತುಮತಿ......!

ಧನಂಜಯ ಮಡಿಕೇರಿ

PÀ£ÁðlPÀzÀ PÀgÁªÀ½ vÉAPÀÄ ZÀAzÀæVj ºÉƼÉ, §qÀUÀÄ PÀ¯Áåt¥ÀÄgÀ ¸ÀĪÀtð £À¢, ªÀÄÆqÀÄ ¥À²ÑªÀÄWÀlÖ, ¥ÀqÀÄ CgÀ© ¸ÀªÀÄÄzÀæ ªÉÄÃgÉAiÀÄ£ÀÄß ºÉÆA¢gÀĪÀÅzÉ vÀļÀÄ£ÁqÀÄ. vÀļÀĨsÁµÉ ªÀÄvÀÄÛ ¸ÀA¸ÀÌøwUÉ ¸ÀĪÀiÁgÀÄ JgÀqÀÄ ¸Á«gÀ ªÀµÀðUÀ¼À EwºÁ¸À EzÉAiÉÄAzÀÄ C©ü¥ÁæAiÀÄ«zÉ. E°è vÀļÀÄ ªÀiÁvÀȨsÁµÉAiÀÄ ºÀ®ªÁgÀÄ eÁwAiÀÄ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄUÀ¼ÀÄ £É¯ÉªÀÇjPÉÆArªÉ. §AlgÀÄ, ©®èªÀgÀÄ, ªÉÆUÀ«ÃgÀgÀÄ, eÉÊ£ÀgÀÄ, UËqÀgÀÄ, «±ÀéPÀªÀÄðgÀÄ, ²ªÀ½î ¨ÁæºÀätgÀÄ, ¸ÁܤPÀ ¨ÁæºÀätgÀÄ, UÀnÖUÀ¼ÀÄ, PÀįÁ® CxÀªÁ ªÀÄÆ®ågÀÄ, UÁtÂUÀ CxÁªÀ ¸À¥À°UÀgÀÄ, PÉÆmÁÖjUÀ¼ÀÄ, ¥ÀjªÁgÀ §AlgÀÄ, ¥Àj²µÀÖ eÁwUÀ¼À°è ªÀÄÄUÉÃgÀ, ªÀÄÄAqÁ®, ªÀÄ£Àì, ªÀiÁ¬Ä®, ¨ÁPÀÄqÀ, ¥ÀgÀªÀ, ¥ÀA§zÀ, £À°PÉ, UÉÆqÀØ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄUÀ¼ÀÄ ªÀÄÄRåªÁUÀÄvÀÛªÉ. EªÉ®è ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄUÀ¼À ¸ÀªÀĸÀÛ £ÁqÉ vÀļÀÄ£ÁqÀÄ JAzÀÄ PÀgÉAiÀÄ®àqÀĪÀAvÀzÀÄÝ.EAvÀºÀ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀ°è §gÀĪÀ ºÀ§â DZÀÀgÀuÉUÀ¼ÀÄ ¥ÀæªÀÄÄRªÁV ¥ÀæPÀÈwAiÀÄ DgÁzsÀ£ÉAiÀÄ gÀÆ¥ÀªÉà DVzÉ CzÀgÀ°è ¥ÀæªÀÄÄRªÁzÀzÀÄÝ PÉqÀظÀ.

ªÀµÀð ¥ÀÆwð ¨sÀÆ«ÄAiÉÆA¢UÉ zÀÄrzÀÄ ¸ÀgÀ¸ÀªÁr FUÀ ¨sÀÆ«ÄAiÀÄ£ÀÄß DgÁ¢ü¸ÀĪÀ DZÀgÀuÉ EzÀgÀ »AzÉ MAzÀÄ ªÉÊeÁÕ¤PÀ ªÀÄvÀÄÛ ¨sÁªÀ£ÁvÀäPÀ ¸ÀA¨sÀAzÀUÀ¼ÀÄ EgÀÄvÀÛªÉ. E°è ¥Àæw©A§ªÁUÀĪÀÅzÀÄ ¸ÁªÀÄÆ»PÀ ºÀ§âzÀ DZÀgÀuÉUÀ¼ÀÄ ªÀiÁvÀæªÀ®è J¯Áè DZÀgÀuÉUÀ¼ÀÄ PÀȶ, ¨ÉøÁAiÀÄ ªÀÄvÀÄÛ ¥ÀæPÀÈw ªÀÄÆ®¢AzÀ §AzÀ DZÀgÀuÉUÀ¼Éà DVzÉ. FUÉ ¸ÀÈ¶× QæÃAiÉÄAiÀÄ ªÉÆzÀ® ¨sÁUÀªÀ£ÀÄß ¥ÀæPÀÈwAiÀÄ®Æè PÁtĪÀ vÀļÀĪÀgÀ F ¸ÀA¥ÀæzÁAiÀÄ CvÀåAvÀ «²µÀ×, ¨sÀÆ«Ä ªÀµÀðPÉƪÉÄä IÄvÀĪÀÄw ¥ÀæPÀÈw ªÀµÀðPÉƪÉÄä ºÀ¹gÀÄ.¤ÃªÀÅ JAzÁzÀgÀÄ MªÉÄä AiÀÄÄUÁ¢AiÀÄ ¸ÀªÀÄAiÀÄzÀ°è ¥ÀæPÀÈwAiÀÄ£ÀÄß UÀªÀĤ¹¢ÝgÁ?  ¨ÉÆüÁzÀ ªÀÄgÀ PÉA§tÚzÀ, ºÉÆA§tÚzÀ,ºÀ¹gÀÄ J¯ÉUÀ½AzÀ JµÉÆÖÃAzÀÄ ¸ÀÄAzÀgÀªÁV PÁtÄvÀÛzÉ. CzÀPÉÌ ªÉÆzÀ®Ä ªÀÄPÀgÀ ªÀiÁ¸À 27£Éà ¢ªÀ¸À §gÀĪÀÅzÉ vÀļÀĪÀgÀ PÉqÀظÀ.(CAzÀgÉ vÀļÀÄ ªÀiÁ¸ÀzÀ ¥ÀĬÄAvɯï 27£Éà ¢ªÀ¸À) ¥ÀæPÀÈwAiÀÄ£ÀÄß ««zsÀ gÀÆ¥ÀzÀ°è PÀAqÀªÀgÀÄ £ÀªÀÄä ¥ÀƪÀðdgÀÄ J¯Áè DgÁzsÀ£ÉAiÀÄ »AzÉ ¥ÀæªÀÄÄRªÁV ¹Ûç AiÀÄ£ÀÄß PÁtÄwzÀÝgÀÄ CzÀÄ £ÀªÀÄä ¨sÁgÀwÃAiÀÄ ¸ÀA¥ÀæzÁAiÀĪÀÅ ºËzÀÄ, AiÀiÁªÀÅzÉà ¨É¼ÉUÀ¼À ¸Àȶ×UÉ ¨sÀÆ«Ä ªÀÄvÀÄÛ ¥ÀæPÀÈw ¨ÉÃPÉ ¨ÉÃPÀÄ CzÀQAvÀ ªÉÆzÀ®Ä DPÉ ¥Àæ§ÄzÀݼÁUÀ¨ÉÃPÀÄ J£ÀÄߪÀ ¥ÀjPÀ®à£É vÀļÀĪÀgÀ°è EvÀÄÛ.

F ªÉÆzÀ¯Éà ºÉýzÀAvÉ ªÀÄPÀgÀ ªÀiÁ¸ÀzÀ 27£Éà ¢ªÀ¸À PÉqÀظÀ ºÀ§â ¥ÁægÀA¨sÀªÁUÀÄvÀÛzÉ( EzÉà ¥sɧæªÀj wAUÀ¼À 9,10 ªÀÄvÀÄÛ 11 £Éà vÁjRÄ).CzÀÄ PÉÆr,£ÀqÀÄ ªÀÄvÀÄÛ PÀqÉ PÉqÀظÀ( D¢, ªÀÄzsÀå ªÀÄvÀÄÛ CAvÀå ) JA§ ºÉ¸Àj¤AzÀ vÀļÀĪÀgÀÄ PÀgÉAiÀÄÄvÁÛgÉ. CAzÀgÉ ¨sÀÆ vÁ¬Ä gÀd¸Àé¯ÉAiÀiÁUÀĪÀ vÀļÀĪÀgÀ ¥Àj PÀ®à£É. vÀļÀĪÀgÀÄ MAzÉqÉ ¥ÀæPÀÈwAiÀÄ DgÁzsÀPÀgÁVzÀÝgÀÄ JA§ÄªÀzÀÄ EzÀjAzÀ ¸ÀàµÀÖªÁUÀÄvÀÛzÉ. vÀļÀĪÀgÀÄ  ¸ÀºÀdªÁV F ªÀÄÆgÀÄ ¢ªÀ¸À ¨sÀÆ vÁ¬ÄAiÀÄ ªÉÄÊAiÀÄ£ÀÄß AiÀiÁgÀÄ PÉzÀPÀ®Ä ºÉÆÃUÀĪÀ¢®è G¼ÀĪÀÅ¢®è,CUÉAiÀÄĪÀÅ¢®è, ªÀÄgÀUÀ½UÉ PÉÆqÀ° CxÀªÁ PÀÄqÀÄUÉÆð£À KlÄ vÀUÀ°¸ÀĪÀÅ¢®è CµÉÖÃPÉ aUÀÄgÀ£ÀÄß PÀÆqÀ aªÀÅlĪÀÅ¢®è. J°è ¨sÀÆ vÁ¬ÄUÉ £ÉÆêÁUÀÄvÀÛzÉAiÉÆà JA§ ¦æÃwAiÀÄ PÀ®à£É. DzÀgÉ ªÀÄÄnÖ£À £Á®Ì£Éà ¢ªÀ¸À CAzÀgÉ PÀÄA¨sÀ ¸ÀAPÀæªÀÄtzÀAzÀÄ ªÀÄ£ÉAiÀÄ ªÀÄÆ¯É ªÀÄƯÉAiÀÄ£ÀÄß  ¸ÀUÀt¬ÄAzÀ ¸Áj¹, vÁªÀÅ «ÄAzÀÄ §AzÀÄ, ¨sÀÆ vÁ¬ÄAiÀÄ ªÉÄÊ ¸ÁߣÀPÁÌV vÀļÀ¹ PÀmÉÖ JzÀÄgÀ°è PÀÄr ¨Á¼ÉAiÀÄ J¯ÉAiÀÄ£ÀÄß ºÁQ PÀqÀ¯É- ºÉ¸Àj£À »lÄÖ, CgÀ¹£À,vÉAV£À JuÉÚ, ªÀiÁªÀÅ-¨Éë£À aUÀÄgÀÄ, ºÀ®¹£À aUÀÄgÀÄ, ¢Ã¥À ºÀaÑ ¨sÀÆ vÁ¬ÄUÉ £ÀªÀĸÀÌj¹ CqÀØ ©Ã¼ÀÄvÁÛgÉ. vÁA§Æ®, HzÀħwÛ, ¨ÁZÀtÂPÉ, CgÀ²£À, PÀÄAPÀĪÀÄUÀ¼À¤ßqÀÄvÁgÉ.ªÀÄÄvÉÛöÊzÉAiÀÄgÀÄ ¨sÀÆ«ÄUÉ JuÉÚ ºÉÆAiÀÄÄåvÁÛgÉ. EzÉ®è D ªÀiÁvÉAiÀÄ ¸ÁߣÀPÁÌV ºÁUÀÄ ¸ÁߣÀzÀ £ÀAvÀgÀ «ÄAzÀÄ §AzÀ vÁ¬ÄUÉ ºÀÄjzÀ zsÁ£ÀåUÀ¼À£ÀÄß (PÀÄqÀÄ-Cj JAzÀgÉ CQÌ ºÀÄgÀĽ,PÀqÀ¯É,ºÉ¸ÀgÀÄ PÁ¼ÀÄUÀ¼À£ÀÄß G¥ÀÄà ¤ÃgÀÄ ºÀ¤¹ CgÉvÁ¸ÀÄ £É£É¹lÄÖ, ºÀÄjzÀÄ PÉƧâj vÀÄtÄPÀ£ÀÄß ¨Égɹ vÀAiÀiÁj¹zÀÝ w¤¸ÀÄ) ¨sÀQÛ¬ÄAzÀ C¦ð¹ vÁªÀÇ wAzÀÄ DPÉAiÀÄ ªÀÄÄlÄÖ ¸ÁߣÀzÀ ¢£ÀUÀ¼À£ÀÄß vÀªÀÄäzÉAzÀÄ DZÀj¹PÉƼÀÄîªÀÅzÀÄ vÀļÀĪÀgÀ PÉqÀظÀ DgÁzsÀ£ÉAiÀÄ ¥ÀæªÀÄÄR ¨sÁUÀ.PÉqÀظÀ ¸ÀªÀÄAiÀÄzÀ°è ºÉZÁÑV ¨ÉÃmÉUÉ ºÉÆÃUÀÄvÁÛgÉ DUÀ ªÀiÁA¸ÀzÀ ¥ÀzÁxÀðªÉ ¥ÀæzsÁ£À w¤¸ÀÄ CzÀÄ ¥Áæt ¨ÉÃmÉ, ¥ÀQë ¨ÉÃmÉ,«Ää£À ¨ÉÃmÉ CAzÀgÉ «ÄãÀÄ »rAiÀÄĪÀÅzÀÄ.FUÉ vÀļÀĪÀgÀ §zÀÄPÀÄ ¥ÀæPÀÈwAiÉÆA¢UÉ ¨É¸ÉzÀÄ ºÉÆÃVzÉ.»ÃUÉ vÀļÀĪÀgÀÄ DZÀj¸ÀĪÀ PÀA§¼À, £ÁUÁgÁzÀ£ÉÃ, ¢Ã¥ÁªÀ½ J®èªÀÇ ¥ÀæPÀÈw DgÁzsÀ£É¬ÄAzÀ ªÉÆzÀ¯ÉÆÎÃArzÉ J£ÀÄߪÀÅzÀÄ E°è ¥ÀæªÀÄÄRªÁzÀ CA±À. ºÁUÁV £ÀA©PÉAiÀÄ£ÀÄß £ÁªÀÅ G½PÉƼÀî¨ÉÃQzÉ ªÀÄÆqÀ £ÀA©PÉAiÀÄ£Àß®è eÉÆvÉUÉ ¥ÀæPÀÈwUÉ «gÀÄzÀݪÁV ºÉÆÃUÀĪÀÅzÀÄ PÀÆqÀ M¼ÉîAiÀÄzÀ®è J£ÀÄߪÀÅzÀÄ §®èªÀgÀ ªÀiÁvÀÄ.